Konya ve Karaman İçin Yolun Sonu mu?

KGRT Haber İnternet Sitesi İmtiyaz Sahibi ve Karaman’ın Sesi Gazetesi Yönetim Kurulu Üyesi Senem Yavuzaslan, 13 yaşında almış mikrofonu eline. Küçük yaşta babasına özenerek, gazeteci olmak isteyen Senem Hanım, zamanla hedef sapmaları yaşayıp başka meslekler denese de hayat onu yeniden gazeteciliğe sürüklemiş… Başladığı şehire … Başladığı yere… Babasından meslek bayrağını devralırken, babasından devraldığı çok önemli bir şey daha oldu: Şehrin kara kutusunu.. Yani büyük ve kıymetli bir arşivi… Dijitalleşmenin yaygınlaştığı bu dönemde gazeteciliğin de dönüştüğünü ifade eden Senem Hanım, “Kâğıt kokusunu özleyeceğimiz zamanlara gidiyoruz… Gazetecilik bitiyor!” diyor üzülerek… DOKTORA EĞİTİMİNİ BIRAKIP KENDİNİ ÇOCUĞUNA ADAMIŞ İlkokul, ortaokul ve lise eğitimini Karaman’da tamamlayan Senem Hanım, eğitim ve iş alanında anne ve babasının desteğini her zaman görmüş: “Karaman doğumluyum. İlk, ortaokul ve lise eğitimimi Karaman’da aldım. Sonrasında Marmara Üniversitesi Dış Ticaret Bölümünü bitirdim. Ardından açık öğretimden işletmeyi tamamlayıp Selçuk Üniversitesi’nde yüksek lisans yaptım. Ardından Niğde Üniversitesi’nde tekrar bir yüksek lisans yaptım. Sonrasında hocam Konya Selçuk Üniversitesi’ne geçti. Onunla bende Selçuk Üniversitesi’nde doktora başvurusu yaptım. Ama o dönemde oğlum Kerem doğduğu için doktora eğitimini geride bıraktım. Yani çocuğuna kendisini adayan bir anneyim. Şunu da söylemeliyim ki; şu an benim en büyük destekçim annem ve oğlum Kerem. İkisi de yoğun iş tempomda çoğu zaman beni idare ediyor.” “GİT NE OLURSA İSTANBUL’DA OLSUN” Okumaya ve eğitim hayatına çok önem veren Senem Hanım, eğitim hayatının bir dönüm noktası saydığı o anı şöyle anlatıyor: “Ben üniversiteyi bitirdiysem babam sayesinde bitirdim. Bir gün Ankara üzerinden İstanbu’a gidiyordum sınavım vardı. Ama o dönem çok rahatsızdım. Otobüs Ankara’yı geçtikten sonra bir dağın başında durdurdum. Çünkü çok ağrım vardı ve dayanılacak gibi değildi. Gece saat 2- 3 arabayı durdurdum. Babama telefon açtım. Dedim ki; karşıdan gelen ilk araca binip döneceğim. Artık kamyon mu olur? Otobüs mü olur? Taksi mi olur? Ne bulursam geri döneceğim. Babam hayır dedi. Git ne olursa İstanbul’da olsun dedi. Yolu yarılamışsın dedi ve geri dönmeme engel oldu.. Ben üniversiteyi bitirdiysem onun sayesinde… Herkes kızım el bebek gül bebek olsun, koruma altında tutayım derken bizim babamız öyle değildi. Her işi kendiniz yapabilirsiniz. Çözebilirsiniz. Ayaklarınızın üzerinde durabilirsiniz. O güveni sağlayan bir babaydı. Ama hissettirmeden de olsa arkamızdan kontrol ediyordu. Tüm bunları düşününce, ben hayatımı babamla değiştirmişim diye düşünüyorum. “